Als een echte creatieve geest had ik die donderdagavond 18 mei mijn telefoon nodig om me te helpen herinneren dat ik naar de film zou gaan. “The Light between Oceans” om precies te zijn. Eerlijk gezegd heb ik me vooraf niet heel erg verdiept in het verhaal zelf en heb ik me laten aantrekken door de filmposter. #beelddenker

Ik waan me direct in de tijd dat mijn opa een man van twintig zou zijn geweest. Rond 1918. En denk daarbij meteen aan de oude sepia foto’s die ik van mijn groot- en overgrootouders heb liggen. Of de houten antieke stoel die in mijn woonkamer staat. Soms droom ik ervan om heel eventjes in die tijd te mogen rondlopen. Zonder wifi en elektrostress. Geen SoMe of er online achterkomen hoe het met mijn vrienden “gaat”.

Maar goed, ik wilde de film graag zien. En maak kennis met een man met een beetje bruinrossige snor, waarbij haast voelbaar is dat hij aardig wat meegemaakt heeft in de 4 jaar die hij in de oorlog gevochten heeft. Zijn naam is Tom. Hij heeft een bepaalde triestheid over zich, alsof de levenslust letterlijk uit hem is gevloeid. Als kersverse vuurtorenwachter kiest hij ervoor om voor ongeveer 6 maanden helemaal alleen op het eiland Janus de lichten van de vuurtoren te bewaken voor de stoere mannen en vrouwen op zee. Ter vervanging van de huidige vuurtorenwachter. Bij aankomst op de wal maakt hij kennis met Isabel. En het is direct duidelijk dat er een connectie tussen hen is. Een verbinding zonder woorden. Wat ik er zo mooi aan vind is dat liefde grenzenloos is. En dat wordt me nog duidelijker als deze twee mensen met een megagrote afstand door middel van een heerlijk ouderwetse briefwisseling de liefde aan elkaar verklaren.

Hun grootste wens om samen een gezin te stichten blijft uit. En na 2 miskramen is Isabel ontroostbaar. Tot op een dag een boot aanspoelt met daarin het levenloze lichaam van een man en een huilende baby, een meisje. Alhoewel Tom dit officieel dient te melden kiest hij er na smeekbedes van Isabel toch voor om dit niet te doen. En groeit de verstekeling – die ze inmiddels Lucy hebben genoemd – op tot een prachtig meisje met blonde krullen. Het verhaal neemt een dramatische wending als Tom de moeder van het meisje ziek van verdriet op de begraafplaats aantreft. En blijkt dat haar man van Duitse afkomst is en door de dorpbewoners niet werd geaccepteerd en met hun dochter is gevlucht in een roeiboot. Tom heeft ontzettend last van zijn geweten en laat aan de vrouw weten dat haar dochter nog in leven is en er goed voor haar wordt gezorgd.

Er volgt een innerlijke strijd in Tom, waarbij hij op een bepaald moment besluit om Lucy (die eigenlijk Grace heet) terug te geven aan haar moeder. Zelfs al loopt hij de kans gearresteerd te worden en alles te verliezen waar hij zo van houdt.

Een hartverwarmend en tegelijkertijd hartverscheurend verhaal over onvoorwaardelijke liefde. Een liefde die niet altijd door een ware bloedband hoeft te ontstaan.

Tot snel in Theater Kaleidoskoop!

X